Anger and posttraumatic stress disorder symptoms in crime victims: a longitudinal analysis.
Journal of Consulting and Clinical Psychology, 76, 208–218.

U osób, które doświadczyły ekspozycji na traumę, nasilenie objawów zaburzenia po stresie traumatycznym (PTSD) jest silnie skorelowane z gniewem. Autorzy wykorzystali dane z dwóch badań podłużnych, prowadzonych odpowiednio wśród 282 i 218 ofiar przestępstw, aby zbadać kolejność w czasie wystąpienia gniewu i objawów PTSD w wyniku doznanej przemocy. Analiza regresji wykazała, że symptomy PTSD są predykatorem poziomu występującego w dalszej kolejności gniewu, ale gniew nie jest predykatorem dla wystąpienia objawów PTSD. Testowanie alternatywnych modeli (model wspólnego czynnika, model niemierzonej trzeciej zmiennej), które mogłyby wykazać fałszywość tej relacji, tylko wzmocniły zaufanie do wyników analizy regresji.  Dalsze analizy sugerowały, że występowanie luminacji jest mediatorem dla objawów PTSD i gniewu.

A randomized controlled trial of cognitive-behavioral treatment for posttraumatic stress disorder in severe mental illness.
Journal of Consulting and Clinical Psychology, 76, 259–271.

Program terapii poznawczo – behawioralnej (CBT) dla zaburzenia po stresie traumatycznym (PTSD) powstał z powodu dużego rozpowszechnienia tego zaburzenia wśród osób z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, korzystających z leczenia w społecznych ośrodkach zdrowia psychicznego. CBT była porównywana ze zwykle stosowanym leczeniem w losowej kontrolowanej próbie 108 klientów z PTSD i innym zaburzeniem: dużymi zaburzeniami nastroju (85%) albo schizofrenią lub zaburzeniem schizoafektywnym (15%), z których 25% cierpiało również na zaburzenie osobowości typu borderline. Osiemdziesiąt jeden procent klientów przydzielonych do terapii poznawczo – behawioralnej uczestniczyło w programie. Analizy w grupie osób z zamiarem leczenia wykazały, że klienci korzystający z CBT wykazywali istotnie większą poprawę niż klienci korzystający ze zwykle stosowanego leczenia przy ślepym pomiarze po zakończeniu terapii i w kolejnych pomiarach 3 i 6 miesięcy później w kwestii objawów PTSD, innych objawów, odczuwanego stanu zdrowia, negatywnych przekonań związanych z traumą, stanu wiedzy na temat PTSD oraz współpracy z osobą prowadzącą ich przypadek. Wpływ CBT na objawy PTSD był najwyższy u klientów z PTSD o dużym nasileniu. Wykonywanie prac domowych związanych z CBT był predykatorem silniejszej redukcji symptomów. Zmiany w przekonaniach związanych z trauma były mediatorem poprawy w odniesieniu do PTSD. Te rezultaty sugerują, że klienci cierpiący na poważne zaburzenia psychiczne i PTSD mogą czerpać korzyści z CBT, pomimo nasilonych objawów, myśli samobójczych psychoz oraz wskazań do hospitalizacji.

Attentional networks reveal executive function deficits in posttraumatic stress disorder.
Neuropsychology, 21, 275–284.

W badaniu oceniano funkcjonowanie wykonawcze przy użyciu następujących narzędzi: Trail Makling Test (Army Individual Test Battery; M. D. Lezak, 1983) , Comprehensive Trail Makling Test (C. Reynolds, 2002), oraz neuropsychologiczny pomiaru kontroli wykonawczej (Attentional Network Task [ANT]; J. I. Fan, B. D. McCandliss, T. Somer, A. Raz i M. I. Posner, 2002). Badanymi byli: 19 studentów studiów licencjackich cierpiących na PTSD (Posttraumatic Stress Disorder Symptom Scale – Self-Report version; E. B. Foa, D. S. Riggs, C. V. Dancu i B. O. Rothbaum, 1993), 15 uczestników, którzy doświadczyli traumy, ale nie cierpieli na PTSD, oraz 18 uczestników grupy kontrolnej o niskim poziomie ekspozycji na traumę. Chociaż grupy nie różniły się pod względem wykonania dwóch pierwszych testów oraz pod względem poziomu uwagi i orientacji mierzonych przy pomocy ANT, grupa osób z PTSD wypadła znacząco gorzej na skali sieci wykonawczej ANT (executive network index) w porównaniu do dwóch pozostałych grup, nawet gdy kontrolowano nasilenie symptomów depresyjnych. Wcześniejsze badania na zwierzętach ujawniły związek pomiędzy poziomem dopaminy a funkcjonowaniem wykonawczym mierzonym za pomocą ANT. Zwiększone nasilenie objawów PTSD oraz poziom hiperpobudzenia, odtwarzania, oraz unikania – zamrożenia były istotnie związane z deficytami funkcji wykonawczych wykazanych w ANT. Te rezultaty wskazują na potencjalnie nieznaczny, ale specyficzny deficyt funkcjonowania wykonawczego oraz możliwy związek pomiędzy objawami PTSD i zaburzeniami w wydzielaniu dopaminy.

Randomized trial of prolonged exposure for posttraumatic stress disorder with and without cognitive restructuring: outcome at academic and community clinics.
Journal of Consulting and Clinical Psychology, 73, 953–964.

Kobiety, które doświadczyły przemocy i cierpiały na chroniczne PTSD (N = 171) zostały losowo przydzielone do jednej z trzech grup: grupy, gdzie stosowano terapię przedłużonej ekspozycji (prolonged exposure – PE), grupy, gdzie terapię przedłużonej ekspozycji łączono z poznawczą restrukturyzacją (prolonged exposure / cognitive restructuring – PE/CR) oraz do grupy znajdującej się na liście oczekujących. Terapia obejmowała 9 do 12 sesji i była prowadzona w akademickim ośrodku terapeutycznym lub w państwowej klinice dla ofiar gwałtu. Uczestniczki były poddawane ewaluacji przed terapią i po jej zakończeniu, oraz 3, 6 i 12 miesięcy później. Obie formy terapii zmniejszyły nasilenie PTSD i depresji, wśród osób, które miały zamiar uczestnictwa w leczeniu i odbyły wszystkie sesje terapeutyczne, w porównaniu do stanu osób z listy oczekujących; poziom funkcjonowania społecznego poprawił się w grupie kobiet, które ukończyły pełną terapię. Włączenie elementów restrukturyzacji poznawczej (PE/CR) nie podnosiło efektów terapii. Nie odnotowano efektu związanego z miejscem terapii: terapeuci z minimalnym doświadczeniem w terapii poznawczo – behawioralnej (CBT) byli równie skuteczni, co eksperci. Kolejne pomiary wykazały, że cele terapeutyczne zostały osiągnięte, chociaż niewielki procent pacjentek otrzymał dodatkowe leczenie.