Poniższy tekst stanowi przegląd najnowszych badań na temat krótko- i długotrwałego wpływu na dzieci prezentowania w mediach relacji dotyczących tragedii, jak również czynników ryzyka wpływających na zaostrzenie reakcji (aggravating risk factors) oraz sugestie dla przyszłych badań.

 Zależność pomiędzy percepcją przekazów medialnych a dystresem psychologicznym u dzieci jest istotnym problemem poruszanym w kontekście zdrowia publicznego (np. Libow, 1992). Pomimo że badacze dokonali opisu psychologicznych konsekwencji traumy doświadczanej przez dzieci, w tym także zaburzeń po stresie traumatycznym, mniej wiadomo na temat tego, jakie są wśród dzieci będących ofiarami i świadkami krótko i długotrwałe konsekwencje prezentowania w mediach relacji dotyczących tragedii. Celem poniższego zestawienia danych jest dokonanie syntezy istniejących badań na ten temat, tak aby dziennikarze, redaktorzy, wydawcy i opiekunowie dzieci mogli podejmować oparte o wyniki badań decyzje. Prezentowane zestawienie może stanowić pomoc w przygotowywaniu informacji. Pomimo że zestawienie to nie jest napisane bezpośrednio dla rodziców i dzieci może stanowić pomocne źródło informacji dla rodzin i klinicystów w celu podjęcia decyzji na temat percepcji  przez dzieci informacji prezentowanych w mediach.

 Uwaga: Zapoznawanie się z informacjami na temat okrucieństwa, katastrof, klęsk żywiołowych, kataklizmów i przestępstw z pewnością może dotykać większość ludzi. Doświadczanie przez dzieci tolerowalnych, ale nieprzyjemnych uczuć (np. smutku, złości, bezradności, strachu, zmartwienia i obawy) pojawiających się w odpowiedzi na tego typu informacje wskazuje na przejawianie współczującego i empatycznego stanowiska wobec świata. Reakcje takie nie muszą koniecznie być problematyczne, o ile nie zakłócają funkcjonowania albo nie stają się nie do zniesienia.

Poniższy tekst stanowi przegląd najnowszych badań na temat tego, w jaki sposób wiadomości dotyczące zdarzeń traumatycznych wpływają na ich odbiorców i jakie czynniki ryzyka zaostrzają reakcje stresowe.

U ludzi, którzy byli bezpośrednio lub pośrednio narażeni na tragiczne zdarzenie mogą wystąpić związane z traumą (trauma-related) symptomy lub zaburzenie po stresie traumatycznym (PTSD). Dlatego teoretycznie jest możliwe, aby symptomy związane z traumą pojawiły się u osoby, która zapoznała się wyłącznie z opisem zdarzenia traumatycznego zaprezentowanym w mediach.

Ale czy jest to naprawdę możliwe? Czy oglądanie wiadomości dotyczących zdarzeń traumatycznych może wywoływać lub pogarszać reakcje psychologiczne niektórych ludzi? Co powinni wiedzieć dziennikarze na temat wyników badań dotyczących wpływu na odbiorców wiadomości o zdarzeniach traumatycznych? Jakie są najnowsze dane na temat wpływu na odbiorców wiadomości o zdarzeniach traumatycznych?

W prezentowanym tekście dokonano przeglądu danych na temat wpływu prezentowanych w mediach relacji z różnych tragicznych zdarzeń na odbiorców, wskazano przyszłe kierunki badań oraz opisano praktyczne implikacje płynące z dotychczas przeprowadzonych badań.

Poniższy tekst stanowi przegląd najnowszych badań dotyczących ryzyka zawodowego w pracy dziennikarzy opisujących zdarzenia traumatyczne oraz czynników ryzyka zaostrzających negatywne efekty relacjonowania zdarzeń traumatycznych – wraz z sugestiami dotyczącymi sposobów łagodzenia wspomnianych efektów.

Dziennikarze często ponoszą koszty bycia świadkami ludzkiego cierpienia oglądanego w trakcie przygotowywania materiałów na temat masowych katastrof, klęsk żywiołowych, kataklizmów lub jednostkowych okrucieństw, jednakże niewiele wiadomo na temat wpływu, tego typu ekspozycji na dobrostan samych dziennikarzy. Badacze zajmujący się zagadnieniem stresu traumatycznego dopiero od niedawna zajmują się analizowaniem skutków, jakie praca wykonywana przez dziennikarzy może wywierać na ich zdrowie. W poniższym zestawieniu dokonany został przegląd wyników dotychczas przeprowadzonych badań dotyczących typów zdarzeń na jakie narażeni są dziennikarze, wpływu jaki opisywanie tych zdarzeń ma na dziennikarzy i czynników które mogą narażać dziennikarza na ryzyko przeżywania dystresu.

September 11, 2001.
April 19, 1995.

Everyone knows what happened on the above dates. But you may remember others, too: The day of the storm that killed many people in your area; the day of the fire that killed innocent children; the day that someone murdered someone you knew.

Reporters, editors, photojournalists and news crews are involved in the coverage of many tragedies during their lifetimes. They range from wars to terrorist attacks to airplane crashes to natural disasters to fires to murders. All having victims. All affecting their communities. All creating lasting memories.

This booklet is intended to offer informal guidance in circumstances where journalists, their editors or managers are required to tell next-of-kin of the death of a colleague.

The advice is based on the experience and training of London’s Metropolitan Police. The Dart Centre is grateful to the Met’s Family Liaison Unit for its support.

Neither the Dart Centre nor the Metropolitan Police accept any responsibility for actions or outcomes which may follow from use of this document.

A dog attacks a preschooler on a playground, severely injuring the child. A father beats his infant son to death. A tornado tears through a community, trapping families in damaged homes. Terrorists strike on 9/11, leaving thousands of children to mourn lost parents.

When children are victims of violence, journalists have a responsibility to report the truth with compassion and sensitivity. Kids aren’t mini-adults; they deserve special consideration when they end up in the news.

Road accidents and plane crashes. Natural disaster. Famine and war. Crime and murder. Floods. Riots. Child abuse and torture. Rape and sexual violence. Genocide.

And the aftermath of all of those things. Loss. Bereavement. Extreme human distress.

Trauma is at the heart of news — and of the human condition. How it’s reported gives those who weren’t there their first understanding of what a traumatic event means. Personally. For their families and loved-ones. For their community and their nation. Indeed, for the world as a whole.

Więcej (PDF)